Engeller Durdurmasın

25 Ocak 2008 – 10:56

İTÜ Toplum gönüllüsü arkadaşlarımız Engeller Durdurmasın adında bir proje gerçekleştirmeyi planlıyorlar. İçeriğini tam olarak engelli vatandaşlarımzın hayatını kolaylaştıracak belli başlı çalışmalar yapmayı istiyorlar. Son zamanlarda Toplum Gönüllüleri Vakfı’nın mail gurubunda Ulusal Engelli Temalı proje fikri üzerine de bir çok tartışma var. Güzel bir rüzgar yakalanmış gibi duruyor, bu rüzgardan faydalanarak geçen sene gerçekleştirmiş olduğumuz atak katılımcılarına neler yapıyorlar, yaptığımız çalışmanın ne gibi etkileri oldu sorularını sorduk ve çok da güzel cevaplar aldık. Önce geçen sene yaptığımız 3 günlük ulusal atağı anlatacağım, ardından da arkadaşlarımızın 7 ay sonra yapılan çalışmaların etkileri üzerine bize geri dönüşlerini paylaşacağım. Uzunca, uzun yazıları okumayı sevmeyenler arkadaşlar varsa bile okumalarını samimiyetle öneriyorum. Atak tanıtımı da itüdeki arkadaşım Mehmet Akif’e yolladığım mailden alıntıdır.

3 günlük atağın programını yaparken sürdürülebilir bir etki bırakmasını amaçlamıştık ve bunun için önce katılımcılarda farkındalık yaratmak istiyorduk, empati gücümüzü arttırmak ve yerellerine döndüklerinde bu konu üzerinde arkadaşlarını, yerellerini bilinçlendirmelerini böylece yapılacak çalışmaları tetikleyebilmek istiyorduk. Tabi bir o kadar dakendi yerelimizin dikkatini çekmek önemliydi, bu yüzden en dikkat çekici etkinliklerimizi beşiktaşta, meydanda gerçekleştirdik. Şu anda ulusalda yer aldıkça birçok arkadaşımızın yaptığı çalışmaları aktardıklarını duymak mutluluk verici.

Kavramsal bir çalışma olduğu için amacımız kısa vadede “fiziksel” bir değişim gerçekleştirmekten çok “zihinsel” değişime katkıda bulunmaktı ki sanırım bunu yapabildik.

Atağımızın ilk gününde bir konferans gerçekleştirdik katılımcılarımızı bilinçlendirmek amacıyla, çeşitli konusunda yetkin kişilerin katılımıyla söyleşi tarzında bir etkinlik yaptık. (İsimler şu anda aklımda değil, belgelerimize bakmam lazım). Bu akşam da bir film gösterimi gerçekleştirdik, “kadın kokusu” isimli filmi izledik (görme engelli arkadaşlarımızla).

İkinci gün programında ise biraz rolleri değişmek için paralel oturumlar şeklinde empati atölyeleri düzenledik ve bunun sonunda katılımcıların sarsıldığını söyleyebilrim Bu bu etkinliğimizi yıldız kampüsündeki dersliklerde gerçekleştirdik ve ardından rastgele katılımcıların gözlerini bağlayarak beşiktaş meydanına kadar eşli yürüyüş ile indik. Meydanda ise önceden kurmuş olduğumuz bir parkur vardı. Bu çalışmamızın ismi platform olarak geçiyordu ve İTÜ Mimarlıktan emekli olmuş olan şükrü bey(soyadını hatırlayamıyorum, öğreniriz) fiziksel engelli hocamız bizi engellilere engel teşkil eden fiziksel yapılar konusunda bilgilendirmişti, bunun sonucunda böyle bir çalışma yaptık. Kısaca anlatmam gerekirse, tekerlekli sandalyeler ve görme engelliler için engel teşkil eden bir parkur düşün ve bir amaç için burayı bitirip geri gelmeleri lazım. Bir ev, evin koridoru ve bir odaya giriş olarak hayal edebilirsin, odada yadak, masa vs. Bence en dikkat çekici çalışmalardan biriydi, beşiktaş meydanındaki (Sokaktaki Adam’ın) halkın dikkatini çekmiş olmak, siz ne yapıyorsunzu burada dedirtmek, böyle bir problemin varlığını göstermek..

Bu günün gündüz etkinlikleri bunlardı, akşam ise kendimize ayırdık ve bir eğlence düzenledik

Ertesi gün engelli konuklarımızın gerçekleştirmiş olduğu tecrübe aktarımı sohbetleri, yine eş zamanlı bir şekilde kimisi görme engelli bir bilişim uzmanı, kimisi ise fiziksel engelli konuklarımız hayatlarını, yaşadıklarını, tecrübelerini paylaştılar bizimle. Ve tekrar beşiktaş meydanına indik, ulusaldan gelen katılımcılıarımıza istanbul boğazını göstermeden göndermek olmaz diye düşünmüştük ve yaklaşık bir saatlik bir boğaz turu sonrasında sokak çalışması dediğimiz bir çalışma yaptık. Şöyle ki, yine şükrü hocamızın bize verdiği bilgilerin oldğu bir sokak çalışması rehberi hazırlamıştık ve her katılımcıya daha ilk gün verdiğimiz dosyaların içine bunları da koymuştuk. Bu rehber aracılığı ile beşiktaş sokaklarında dolaşmaya, iş yerlerini iş yeri sahiplerinin izinleriyle incelemeye başladık ve engelliler için bulduğumuz kusurları onlar ile paylaştık, engelliler için uygun olan yerlere ise Bursa’da arkadaşlarımızn yaptığı engelliler ile ilgil proje ekibinden aldığımız “engelli dostu işyeri” çıkartmalarını yapıştırdık.

Atağın ardından 7 ay geçti ve meydana gelen bilinçlenmeyi, etkileri görelim şimdi;

Sanırım atağın mükemmel olması şu yönden olsa gerek : benim gerekse sosyoloji bölümü okumam gerekse engelli vatandaşlarımıza yapılan olumlu etkinliklerden olsa daha çok duyarlı olduğum konular arasındaydı .. Engelli temalı atağımızda, atölyelerde yapılanlar bizlere bir engellinin nelerle karşılaştığı ve bunun sonucunda ne gibi zorluklarla karşılaştığını hissederek yaşamamız mükemmeldi ve Beşiktaşta yapılan eylemimiz de aynı derecede güzeldi ve burada vatandaşlar da bilgilendiriliyordu.. Siz değerli arkadaşlarımızın yaptığı fedakarlıklar da bizleri çok duygulandırdı…

saygılarımla… muğla TOG

bu atakla yıldız teknik üniversitesi. günlük hayatta gözardı edilen duyarlılıklarımızla ilgili yaşanabilir örnekler sundu. Programda büyük başarı sağlandı. Bundan sonra neler yapılabilir? Proje haline getirebilirsek atak dışında belediyeler ve işletmeler uyarılıp engelliler düşünülerek kaldırımlar yollar daha bir çok şey yapılabilir. Kamuya sunulan hizmetlerde vatandaşlara yüzde yüz eşit muamele ve ihtiyaçlara göre hizmet kalitesi gibi uygulmalara geçirilebilir. Bu atak istanbulda yapılmışken medyaya yansıtılsaydı daha ses gertirebilidi bence. bundan sonrsası için başarılı çalışmalar hepimize.
ramazan yayla - gazi ünv.
türk dili ve edebiyatı öğretmenliği
2.sınıf

bende bu atağın tekrar yapılmasını çok isterim. çok anlamlı oldu benim açımdan ve anlamlı olan herşeyi yerelimle paylaştım. Kafkas Tog olarak da çok güzel bulduk. Bu atak benim ilk deneyimimdi çok güzeldi ve yerelimden yalnız ben katılmıştım. Yol uzundu (kars- istanbul 22 saat sürdü ) ama geldiğime katıldığıma çok sevindim. emeği geçen herkese tşkrler.umarım
soğuk bir iklimden sıcak sevgi ve selamlarla…..
bilinç oluşturmak değil de o bilinci yaşatmak önemli aslında. Ben dönen bu maillere kayıtsız kalmak itemedim, ben emre diyarbakırdan yada bir yıldız tog atak katılımcısı diyede tanıtabilirm kendimi, bu daha güzel geliyor kulağa Ben kaby proje sorumlusu olarak kaby okulunda çocuklarımıza eğitim verirken, özel eğtim veren bi hocamızla tanıştım. Adamın söyledikleri okadar yaralayıcıydı ki, engellilerin dünyalarını bilip duyarlı olanlar için tabi… Hocamız engelliler için özel eğtim veren bririsiydi adam bizleri görünce ve yaptığımız işi ve tog’u anlatınca okadar mutlu oldu ki. Çünkü adam bürokrasiden bıkmış bir durumda, devletin rehabilitasyon merkezlerinin özel eğtim kurslarıyla ilgili gözüküp aslında hiçbişey yapmamasından yakınıyodu, bu işin sevgi, fedakarlık ve özveri isteyen bi iş olduğunu bilidiğim için ve siz bu işi gönüllü olarak yaptığınız için okadar sevindim sizi gördüğüme dedi. Tabi bizde bu çağrıya cevapsız kalmayacağız ve en kısa zamanda hocamız için ve o çocuklar için faydalı bişeyler yapmak istiyoruz ama. Biraz korkularılımız ve çekincelerimiz var!! Bu işi gönüllü olarak yapıoruz ama iş engelli arkadaşlarımız olunca elımızden geldiği kadarda profesyönel olarak yapmak istiyoruz. Yıldız Tog Atağa katılmış biri olarak o ekibin arkamızda olmasını ve desteklerini beklioruz Dütog olarak.. tüm yıldıt tog ekibine selamlar

emre…
çanakkaleden merhabalar ben erhan,

hanım efendi bir bulmaca yazarıydı, omurilik felçlisiydi, tatile çıkmadan haftalar önce oteli aradığını ve kendisine uygun mu değilmi onu öğrendiğini söyledi. Kapı genişlikleri, eşikleri, merdivenleri, asansör kapıları… Ne kadar gereksiz görünüyor değil mi? Ben turizmcyim arkadaşlar, hedeflerime bir yenisini daha eklediniz teşekkür ederim.
Bütün olup bitenleri bir yana koyup şunu düşündüğüm zaman bile KAZANDIM diyorum.

tekrar teşekkürler.